.

'Kış Bahçesi', 'Winter Garden', 2011,

2011-11-12T02:17:00.000-08:00

'Kış Bahçesi', 2011

Kış Bahçesi, fotoğraf, naylon, kırmızı bant, plastik çerçeve camı, çay bardağı, şişe, pipet, masa, şekerlik, tuzluk, peçetelik, tente, çiçekçi, çiçek, vazo, saksı, plastik çiçek, lamba, oturan-yürüyen insan, sandalye, plastik, bardak, ağaç, kağıt, gazete, araba, bina, gökyüzü, kasa, halka, tel, çivi den oluşan bir düzenlemedir.

'Wınter Garden', 2011

This ‘Winter Garden’ installation includes, photo, nylon, red tape, plastic frame glass, tea cup, bottle, pipette, table, sugar bowl, salt cellar, napkin holder, sun shade, florist, flower, vase, flowerpot, plastic flower, lamp,sitting&walking man, chair, plastic, cup, tree, paper, newspaper, car, building, sky, case, ring, wire and stud.

"SERGI" | GÜLÇİN AKSOY, GÖZDE İLKİN, YASEMİN NUR | Gallery Francoise Heitsch

2011-11-11T03:35:00.000-08:00

Die drei türkischen künstlerinnen gülçin aksoy, gözde ilkin und yasemin nur sind auch bekannt als das istanbuler künstlerkollektiv "atilkunst", das sich seit 2007 in gruppenaktionen und –ausstellungen sozial-politischen themen widmet. in ihrer ausstellung sergi bei françoise heitsch treten sie allerdings als einzelne positionen auf, jede mit ihrer eigens persönlichen arbeit.

gülçin aksoy (1965, samsun) bevorzugt plastik als material für ihre installationen und objekte. technisch gesehen ein dankbares und vielseitig einsetzbares material, doch auch seine charakteristiken vollenden seinen einsatz in sinnbild und metaphorik – veränderbar, biegbar, vergänglich, ein stellvertreter der allgemeinen zustände. in ihrer arbeit „wintergarten“ betont gülçin aksoy die ungemein schnelle optische und dimensionale veränderung des abbilds eines cafés in istanbul. mit plastikplanen wurde gegen witterung und kälte binnen minuten ein neuer raum geschaffen, der ort wurde verändert; veränderungen, die in der ganzen stadt auf unterschiedlichste art und weise stattfinden und die soweit gehen, dass man nach einem jahr eine bekannt geglaubte straße beinahe nicht wieder erkennt. das schlichte café liegt im stadtteil bostancı, erst staatlich, nun investieren private in den ort. man spürt die stetige veränderung der stadt, des stadtbildes, der inneren und äußeren umstände, das pulsieren des wandels, und dennoch besteht und übersteht eine konstante, die mentalität der stadt. die künstlerin thematisiert diese vergänglichkeit auch in ihrer fotoarbeit, auf der eine zigeunerin blumen in einer vase am straßenrand verkauft. es sind die von ihr täglich gesehenen orte und szenerien, die gülçin aksoy nach münchen transportiert. ihr gerichteter, beiläufiger blick auf die dinge, gespeichert und vermittelt in ihren arbeiten, deren abbild und sinnlichkeit nicht nur die seele des betrachters berührt, sondern als festes abbild im gedächtnis besteht.

gözde ilkins arbeiten bestehen aus verschiedenen materialien, die ihren alltag reflektieren und mit den problemen der sozialen atmosphäre ihres täglichen lebens identisch sind. die künstlerin (1981, kütahya) arbeitet mit zusammengefügten dingen, mit bildern, geschichten, fotografien, objekten und kleidern, die bestimmte situationen beschreiben, die gözde ilkin interessieren. sie überträgt ihre stickereien mit nadel und faden auf verschiedene kleider oder materialien und kreiert dadurch neue räume und neue dialoge, die über das potential neuer geschichten und materialien für wiederum neue produktionsprozesse verfügen. die geschaffenen formen und räume passen zu gözde ilkin, sie passt zu ihnen, doch erprobt sie bereits im nächsten schritt andere gewohnheiten und verhaltensregeln, wenn sie allem nur schon zu vertraut geworden ist. in ihrer vorstellung besteht die gezeigte raumschifftraktorenwelt, ein neuer ort, von ihr geschaffen und zur rast gebräuchlich, doch gemäß ihrem titel „eine anpassung wurde noch nicht erreicht“ nur ein raum des kurzen verweilens, auf dem sprung neues zu probieren, womöglich mit dem angestrebten ziel, die fremdheit irgendwann zu überwinden.

yasemin nur (1976, istanbul) bewegt sich ausschließlich im hier & jetzt. „organisierter hühnerstall der erwartungen“ erkort sie zum thema der ausstellung und bedient sich dafür an einem fundus an zufälligkeiten, d. h. alltagsdinge, die auf ihrem schreibtisch landeten, materialien, notizen und banale wichtigkeiten, die sie streiften und die allesamt in einem angelegten ordner landeten. thematisch passend oder zufällig sortiert und ausgesucht werden bestimmte solcher, für sie persönlicher erinnerungsstücke fotokopiert; eine vorgehensweise stellvertretend ihrer doktrin der spontanen unverfälschtheit eines immanenten wahrheitsgehaltes. das schnelle duplizieren einer wahrheit lässt keinen raum der verfälschung zu – eine art wertvolle wertlosigkeit. ein wertvoller inhalt der wahrheit, jedoch in wertloser manier reproduziert. yasemin nur interpretiert ihre gedanken, allgemeines gedankengut, wechselnde impulse, vorhersehbare verhaltensmanieren oder soziokulturelle tendenzen, die sich zwar ankündigen und gespürt, aber noch nicht gesehen werden können, geschweige denn

sichtbar sind.

FRANÇOISE HEITSCH GALLERY

amalienstr. 19

80333 münchen

t +49 (0)89 48 12 00

f +49 (0)89 48 12 01

fheitsch@francoiseheitsch.de

www.francoiseheitsch.de

öffnungszeiten:

di-fr: 14.00-19.00 uhr

sa: 12.00-16.00 uhr

Gülcin Aksoy ‚ (1965, Samsun) sergide sundugu isinde plastik malzeme kullaniyor. Plastik malzeme metafor olarak, Gülcin Aksoy’un fikrine cok uygun düsen bir malzeme. Durumun ve vaziyetin sanki bir vekili. Kis Bahcesi adli entelasyonunda Gülcin Aksoy Istanbul’un bir kahvesinin misali ile Istanbul;un hizli degisiminin plastik olanini sunuyor bize.

Plastik panolarla kisa zamanda yeni bir mekan gözümüzün önünde birden beliriveriyor.Bunun gibi sehir de surekli degisiyor. Degismeyen sey ise kalici olmayan, surekli devam eden uretimler.. Yol kenarinda satilan cicekler , gidip gelen insanlar, bütün bu semtin var ile yok arasi karakteristik imgelerinden olusan bu enstelasyonda bize sanki Istanbul’u canlandiriyor.

Gözde Ilkin (1981, Kütahya) calismalarini gündelik hayattan biriktirdigi malzemelerle kurgular. Evsel kumaslar üzerine dikerek gercelestirdigi isler, yeni imgelere ve diyaloglara yol acar. Sergideki isin adi, ´Vaadedilmis topraklar´ diyorki: ´ - Henüz tam adaptasyon saglanamamistir.´ Gezegen desenli bir kumas üzerine boya ve dikis ile kurgulanmis olan traktör ; yasanilan yere dahil olamamaya isaret eder. Gezegenle traktörün biraraya gelisi bizi sürrealist bir dünyaya kacirir. Birbirine dahil olamayan mekan ve nesne ile aciga cikan yabancilik acaba bir gün alt edilebilir mi?

Yasemin Nur’un (1976, Istanbul) isleri bugünden bahsediyor. Son 10 ay icinde calisma masasinin uzerinde dosyalarda toplanan her günün malzemesi bu sergi icin fotokopi ile cogaltiliyor. Böylece fotokopi ile bir hafiza elemani olusuyor ve Yasemin Nur bize onu bunca ay düsündüren ve ugrastiran mesgul eden konulari, bazen cok sahsi imgeleri bize bu basit metodun yardimi ile sunuyor. Bu calismada onu cok ilgilendiren net olmaktir. Bunu yapabilmek icin en münasip üretme aracini da bulmustur. Calisma tarzi , bize verdigi bir tur bu sayfalara bakma serbestligi, sanki sanatci ile karsi karsiyayiz hissini veriyor. Dogrusu cok kisisel bizi cok düsündüren bir eser.

Gülçin Aksoy

'Kış Bahçesi', 'Winter Garden', Entelasyon, 2011

Gözde İlkin

Vaadedilmiş topraklar:
-" Henüz tam adaptasyon sağlanamamıştır."

'The Promised Land'

2011

Yasemin Nur

"Örgütlü bir beklentiler kümesi"

2011

Machine-RAUM 2011 Choosing another Strategy (Videoist)

2011-10-19T22:40:00.000-07:00

Introduction

Machine-RAUM 2011
Choosing another Strategy

On the 13. October Machine-RAUM will open its second international festival of video art and digital culture in Vejle. The intension behind the theme for 2011, Choosing another Strategy, is motivated by a wish for openness and new thinking, both as regards experimentation and taking on responsibility for a globalised future.

This theme expresses a wish for dialogue and democracy between artists and art works across social, ethnic, political and cultural strategies. The festival encompasses works that, in their different ways, demonstrate alternative ways to deal with everyday life and alternative ways to deal in the world. The special thing about art is that it is not bound by the obligations of journalism or documentation when it comes to contemporary issues, and therefore it is able to come up with new strategies. The works show this in different ways, in everything from conceptual videos, short fictive gimmicks to performative actions documented on video.

With the vision of seeking out alternative strategies Machine-RAUM presents a number of artists and art art curators from parts of the world that are currently undergoing enormous changes, and therefore have a need for dialogue and communication extending beyond the political. Thus the festival feels the pulse of the way in which art and artists act some of the world’s crisis areas. There will also be a showing of video works by European artists and art students from Denmark and Germany. In these countries the political situation is very different, but the relation between art and politics is still an issue.

It is the intention of Machine-RAUM to function as a platform and venue for artists working with video and digital culture. During the festival the exhibiting artists will present their works and through artist talks open up the possibility of discussion and the sharing of experiences. Students from art academies in Denmark and Germany will present their works and offer their proposals regarding a new generation’s way of working with digital media.

Machine-RAUM is a non-profit organisation. Machine-RAUM 2011, a festival for video art and digital culture, is organised by the association Machine-RAUM in collaboration with Vejle Art Museum, Spinderihallerne, Bryggen, Keller and Videoraum.  Supported by the Municipality of Vejle, the Danish Arts Council, Steen og Stroem, The Keller Center for Eksperimentende Kunst.

Directors and curators, Hanne Nielsen & Birgit Johnsen

Project coordinator, Lene Noer

Artists

Gülçin Aksoy (TR): “Untitled” (2008)

This work treats/mentions power relations. Parliament image is chosen as a sign of power. An ordinary person is trying to clean the propagator image on itself and on the other hand trying to clean the parliament image helplessly. At the end this effort turned into a bottom cleaning.

- "Untitled"

Cityscale Sıemens İstanbul

2011-10-19T22:11:00.000-07:00

"Cityscale" / "Şehir Ölçeği"	06.09.2011

Siemens Sanat, 12. İstanbul Bienali paralel etkinlikler programı kapsamında gerçekleştirilen "Cityscale" / "Şehir Ölçeği" sergisinin açılışına sizleri davet etmekten mutluluk duyar.

Tarih: 13 Eylül 2011, Salı

Saat: 19:00

Yer: Siemens Sanat

Sanatçılar: Gülçin Aksoy, AtılKunst, Annegret Bleisteiner, Klaus vom Bruch, Carlotta Brunetti, Department für öffentliche Erscheinungen, Deniz Gül, Julia Lohmann, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Susanne Pittroff, Michaela Rotsch, Robert Stumpf, Yeni Anıt

Küratörler: Françoise Heitsch, Deniz Erbaş

Danışman Küratörler: Beral Madra, Dr. Cornelia Osswald Hoffmann

Gülçin Aksoy'un sergide yer alan işi:

'Tekzip 2', 2010,

Naylon, kırmızı bant.

Google' ın dediğine göre başbakanlık binası 1937 yılında Sedat Hakkı Eldem tarafından yapılmış. Anladığımız kadarı ile, bu binanın yapımı, Cumhuriyetin kuruluşundaki yabancı mimarlar yapımı binalardan sonra başlayan milli mimari akıma denk gelmiş. Sonrasında ‘Ulusal Mimari’ diye anılan , ilhamını eski sivil yapılardan alan bir düşünce ortaya çıkmış.. Böylece bu dönemdeki binalar daha sivil ve sade olmuşlar.

2010 aralık ayında, Göethe Enstitü, Ankara’da gerçekleştirilen ‘TekZİP’ sergisi kapsamında üretilen ‘Tekzip 2’ ile metaforik olarak, ihtişamın ve görkemin olmadığı (en azından dışında )bu binaya kat kat eklemeler yapılmıştır. Derme çatma beton yığınlarıymış gibi yapılan bu eklemeler , malzemenin yanıltıcılığı ile , şeffaf ve kırılgan , inşa halindeki ülke manzarasıdır. Sadelik çokluğa, her telden çalmaya dönüşmüştür. Burada amaçlanan tek başına çarpık kentleşme vs değildir. Manzara ile birlikte dönüşen fikriyattır. Kentleşme biçimimiz, kendi yaşamımıza yaklaşımımızın manzarasıdır. Modern TC nin, Modern Ankara dönemine ait bir kadraja , naylon ve aman ha! kırmızı bant ile eklenme, her an değişebilir bir eylem ortaya koymaya olanak vermesi nedeniyledir. Sanki bu yüzden , derme çatma bir çokluk, naylon duvarlarla çevrili bir an zevk alınan kış bahçeleri gibi ortaya çıkan manzaralarımız olur.

Gülçin Aksoy Temmuz 2011

"BOĞUCU KÜLTÜR (JEAN DUBUFFET'YE GÖNDERMEYLE) " VİDEO VE PERFORMANS SERGİSİ MALATYA'DA

2011-10-18T22:47:00.000-07:00

Küratörlüğünü Fırat Arapoğlu'nun yaptığı "Boğucu Kültür (Jean Dubuffet'ye Göndermeyle)" başlıklı video ve performanslardan oluşan bir seçki, 17 Eylül 2011 tarihinde, Malatya Silahtar Mustafa Paşa Kervansarayı'nda açılacak.

Battalgazi (Eski Malatya) ilçesindeki IV. Uluslararası Kervansaray Buluşması etkinliği kapsamında yer alan etkinlikte Ferhat Kamil Satıcı ve Serdar Yılmaz, Gülçin Aksoy, Mehmet Ali Boran, Mehmet Çeper, Itır Demir, İnsel İnal, Saliha Kasap, Ali İbrahim Öcal, Mehmet Öğüt, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Çağrı Saray ve Fatih Tan çalışmaları ile yer alacaklar.

Etkinlik kapsamında ayrıca 18 Eylül 2011 tarihinde, saat 15.00’te, "Dubuffet'nin boğucu kültür tespitinden hareketle günümüz sanatının sunduğu yapı ve/veya form nasıl açımlanabilir? "konulu bir panel düzenlenecek. Moderatörlüğünü Fırat Arapoğlu'nun yapacağı panele Erden Kosova ve Derya Yücel konuşmacı olarak katılacak.

Birçok resmi ve sivil kuruluşun desteklediği uluslararası etkinlik ve sergiye dair detaylar www.kervansaraybulusmasi.net isimli internet sitesinden takip edilebilir.

Boğucu Kültür (Jean Dubuffet'ye Göndermeyle)

Beden sosyolojisi kapsamında bazı araştırmacılar bedeni inşa edilen, şekillendirilen ve biçimlendirilen bir olgu olarak ele alırlar ve birey, aldığı eğitim ve bilgilendirmeler ile yüklenmektedir ki; bu bağlamda kültür, sanat ve bilim bu dönüştürmenin önemli alanlarındandır.

Bu bağlamda kültür ve sanat üzerinden kitlesel algıdaki bazı durumları tespit edebilmek mümkündür. Kültür –büyük harfle-, özellikle halka kabul ettirmek istediği yapılar için ilişkiselliğe dayalı bir sunumdan ziyade, sadece saygı duymaya dayalı edilgen bir yapı gösterir. Bundan dolayı da kültürel ya da sanatsal üretime bağlı olarak, halk sanatsal ve kültürel yaratılara (bilim de dahil olarak) dolaysız bir bağlılıkla değil, aksine sadece önünde saygınlıkla eğilerek girebilmiştir/girebilmektedir. Kültürün, zaten Frankfurt Okulu teorisyenlerinin ustaca adlandırdıkları gibi bir "kültür endüstrisi" içerisinde toplumun inşasında oynadığı rol azımsanabilir mi?

"Toplumun egemen maddi gücü olan sınıf, aynı zamanda entelektüel gücüdür. Maddi üretim araçlarını elinde bulunduran sınıf, aynı zamanda zihinsel üretim araçlarının denetimine de sahiptir" şeklinde Dubuffet2nin alıntıladığı önermeden hareketle geçmişin ve bugünün ürünlerine değer veren, onları koruma altına alan ve yayan ve bunu "kültür mirası" olarak imleyerek, seçkinci bir konuma yükselten kültürel kodlanmalar nasıl deşifre edilebilir? Yukarıda bahsedilen kültürün tepeden dayatmacı tutumu nasıl ters-yüz edilerek, ilişkiselliğe dayalı, iletişime dayalı bir kültürel-sanatsal tasarım sunulabilir? Ekseni bu şekilde tasarlanan bir etkinliğin (sergi, panel, sempozyum vb.) sonuçları, kültüre dair sanatçının, küratörün, kurumların ve hepsinden önemlisi sanatı alımlayan kitlelerin bakış açısına dair önemli ipuçları sunacaktır.

Gülçin Aksoy 'Anonim Kese Kağıdı Yapımı' performansından görüntüler

'EVvel Mekan içinde'

2011-01-26T11:31:00.000-08:00

"EVvel mekân içinde"

bir ev sergisi...

Bu sergi, bir eve dönüş, bir kendine yöneliştir. Evi tekrar gözden geçirmektir.

Gerçek öyküleri, gerçek zaman ve gerçek mekana en yakın yerinden yakalayabilme çabasıdır.

Ev’de olmaktan ziyade Ev’in kendisini yaşamaktır.

Kendi yan(ıl)sımasını bir aynada izlemekten çok başkasının öyküsünde kendine bir rol biçmektir. Belki de hiç yaşamadığı bir gerçekliği başka bir hikayede kendine mal edebilmektir.

Marx’tan alıntıyla “Toplumsal Aralık” oluşturmaktır.

Empatidir…

Küratör: Seçkin Aydın

"Once upon a time...a place"

a home exhibition...

This exhibition is an arrival to home and a rediscovery of one’s self. It is revising Home, once again. It is the effort of capturing the real stories as close to the real time and real space as possible.

Rather than being home, it is, in fact, living Home itself.

Instead of watching the reflection/ dillusion in the mirror, it is the action of taking a role in one’s story.
Or maybe it is the arrogation of an unlived reality in another story.
In Marx’s words, it is composing the “Social Space”.

It is an empathy… Curator: Seçkin Aydın

Sanatçılar/Artists:

Aşkın Adan, Gülçin Aksoy, Nancy Atakan, Samet Aydın, Hüsnü Dokak, Dilek Güneş, Aslı Işıksal, Gözde İlkin, Fatoş İrven, Uğur Orhan, Şefik Özcan, Necla Rüzgar, Menekşe Samancı, Barış Seyitvan, Özlem Tekdemir, Yasemin Nur Toksoy

'Aklımda bir şey var', 'There is something in my mind'

2011-01-20T02:54:00.000-08:00

TekZİp in Konusu

2010-12-10T08:10:00.000-08:00

TEKzip

Düzeltme ve cevap hakkı" başlıklı Anayasanın 32. maddesine göre, "Düzeltme ve cevap hakkı, ancak kişilerin haysiyet ve şereflerine dokunulması veya kendileriyle ilgili gerçeğe aykırı yayın yapılması hallerinde tanınır ve düzenlenir."

Başbakanlık, Milli Eğitim Bakanlığı ve Yargıtay’ın konumlandığı Ankara Vekaletler Caddesinde yaşanan deneyimin tekzibidir. Yanlış hissiyata dayanan hususlara ilişkin olarak, kamuoyunun doğru bilgilendirilmesini sağlamak üzere, aşağıdaki açıklamaların yapılmasına ihtiyaç duyulmuştur.

Buna göre;

5 Kasım 2010 tarihinde, Ankara Vekaletler Caddesinde bulunan Bakanlıkları görmek niyetiyle gerçekleştirdiğimiz “turistik gezi”, bir dizi haksız davranış ve engellemelere maruz kalmıştır. Sanatsal varlıklarını belgelemek amacıyla, Milli Eğitim binasının bahçesinde bulunan heykellerin ve duvarda yer alan rölyeflerin fotoğraflarını çekilmemiz güvenlik görevlileri tarafından engellenmiştir. Niyetimize ve kimliğimize ilişkin bir takım açıklamalar yapmamız bu engelleri ortadan kaldırmaya yetmemiştir. Milli Eğitim Bakanlığı binasından ayrılıp, Başbakanlık binasına doğru sürdürdüğümüz “sakin yürüyüşümüz”, çevrede görev yapmakta olan diğer güvenlik görevlileri tarafından da şüpheyle karşılanmıştır. Güvenlik görevlileri yanımıza gelerek bu bölgede de fotoğraf çekmemiz konusunda uyarıda bulunmuş, dolaylı ifadelerle de bu bölgede fazlaca “dolanmamamızı” ima etmişlerdir.

(Google ın dediğine göre başbakanlık binası 1937 yılında Sedat Hakkı Eldem tarafından yapılmış. Anladığım kadarı ile, Cumhuriyetin kuruluşundaki yabancı mimarlar yapımı binalardan sonra başlayan milli mimari akıma denk gelmiş bu binanın yapımı. Sonrasında ulusal mimari diye anılan , ilhamını eski sivil yapılardan alan bir düşünce ortaya çıkmış.. Böylece bu dönemdeki binalar daha sivil ve sade olmuşlar. Anlı şanlı geçmişimizin ortalama orta yaşta olan gençleri olarak, başbakanlığımızın önünde salınarak gezmeye çalışırken, potansiyel suçlu hissiyatının yanında, bugüne kadar hiç olmadığı kadar yuvarlak dünyamızın dayattığı büyük ve çoook mantığından etkilenmişim tabii. Binaya şöyle bir alıcı gözü ile bakınca hissiyatlarıma bir de hayal kırıklığı eklendiğini belirtmem gerek. Şimdi herşey bu binanın içinde mi olmuştu, oluyordu?? Hani o an ve de şan o binaya nasıl sığmıştı? Neredeydi bütün o ihtişam?? Üstelik her yerden çıkan korumalar yaklaştırmıyor, fotoğraf çekmeye izin vermiyorlardı... )

Eh o zorlu yürüyüşü bitirip adını unuttuğum daha normal insanların dolaştığı Kızılay a doğru inen caddeye çıkınca bir oh çekip, önceden öğrenmiş olduklarımı tekzip etmem gerekti. Hiç de gövde gösterisi yapmayan bu sade binaya daha basit arınmış düşüncelerle girebilmek, anlayabilmek isterdim.

Kendi ülkemizin bakanlık binalarında ve hatta o cadde üzerindeki ağaçların altında bile bir anı fotoğrafı çekmemiz mümkün olmamıştır. Güneşli güzel bir günde, tamamen kültürel bilgilenme niyetiyle başlayan gezimiz, kendimizi, kendi bakanlıklarımız ve dolayısıyla devletimiz için bir tehdit nesnesi gibi algılandığımız hissiyle sona ermiştir.

Yukarıda belirtilen konuda tarafımıza atfedilen “tehdit oluşturma” durumu kesinlikle doğru değildir, kesinlikle bizimle ilişkisi olmayan gerçeğe aykırı bir durumdur. Bu nedenle, maruz kaldığımız bu algılamaların tümünü reddederek tekzip ediyoruz.

Kamuoyuna saygıyla duyurulur.

AtılKunst

Gözde İlkin

Gülçin Aksoy

Necla Rüzgar

Yasemin Nur Toksoy

Gülçin Aksoy TekZİP ler

2010-12-10T03:35:00.000-08:00

TekZİP 1, 'Orada Olmak İsterdim'

TekZİP 2, 'Burada Olmak İstemezdim'

TekZİP 3, 'Burada Olmak Kim İster?'

TekZİP sergiden

2010-12-10T02:25:00.000-08:00

SERGİ “TekZip” 7.12.2010 – 7.1.2011

Sanatçılar: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Yesemin Nur Toksoy, AtılKunst, Necla Rüzgar

Bu sergi ortak tek bir görüntünün tekziplenmesinden oluşmuştur. Bu görüntü yaşanan deneyimin belgesidir.

Gözde İlkin yaşanan deneyimi “YAKAlanma” kelimesinin ikili anlamı üzerinden görselleştirmiştir. YAKAlanmak burada hem bir statü-kimlik göstergesi hem de suç üstü yakalanma durumunu göstermektedir.

Gülçin Aksoy tekzip 1’de, başbakanlık önünde gerçekleşemeyen fotoğraf çekme eylemini yanılsama yoluyla gerçek kılmıştır. Tekzip 2’de aynı mekana bu defa kat kat eklemeler yaparak, beton yığınlarını yanıltıcı, şeffaf, kırılgan ve inşa halindeki ülke manzarası haline getirmiştir. Tekzip 3’de arka planda yaşanan olayı karartıp yokederek, bir kimliksizleştirme ortamı yaratmıştır.

Necla Rüzgar, tekzipin varlık alanı olan basılı yayınları (gazete v.s.) mekan olarak kullanmıştır. Aynı görüntüyü tekzipin alanına yerleştirerek, metaforik imgelerle varlık ve yokluk arasında tedirgin bir noktada bırakmıştır.

Yasemin Nur Toksoy yaşanan durumu araştırmacı-gazeteci tavrı ile irdelemiştir. Olayın yaşandığı güne ait tüm ses kayıtlarını deşifre ederek, haber değeri taşıyan olayı, sondan başlayarak açıp sanatçıların yetkili ağzından bir gazete kupürü olarak görselleştirmiştir.

AtılKunst ise “gerçektir” adlı müdahalesinde görsele “Örnektir Geçmez” şablon baskısını ekler. Böylece görselin ve gerçek deneyimin olağan örneklerinden biri olduğunu ve sonsuzca tekrarlanabileceğini vurgular.

Bu sergi gündemde bilginin oluşma ve dağılma sürecini görselleştirmektedir. Bu bilgi aynı zamanda “Zip” dosyası

olarak elektronik posta yoluyla iletilmiştir.

2010-12-01T11:13:00.000-08:00

TekZİP

7.12.2010-7.1.2011

Atılkunst, Gözde İlkin, Gülçin Aksoy, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy

Kelime anlamı „düzeltme ve cevap“ olan tekzip kelimesi, TEKzip şeklinde yazıldığında, ikili bir anlama kavuşur. TEKzip kelimesi, hem ilk anlamı olan „düzeltme ve cevaba“ gönderme yapar, hem de „zip“ hecelerinin küçük yazılmasıyla, bir bilgisayar ve internet arşivleme programı olan „zip dosyasını“ çağrıştırır.

Sergi, TEKzip kelimesinin bu ikili anlamı üzerinden, basında yer alan haberleri (toplumda kültürel, sosyolojik, politik ve ahlaki tartışmalar yaratan konuları) yeniden sorgulamayı, cevap ve düzeltme hakkını kullanmayı hedeflemektedir.

Sergi 7.1.2011 tarihleri arasında (Cumartesi-Pazar günleri hariç) hergün 13.00-18.00 arası gezilebilir.

7.12.2010 Panel: 18:30

“Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı” Yön: Zeynep Yasa Yaman

Konuşmacılar / Teilnehmer: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy, AtılKunst

Açılış: 19:30

8.12.2010 Workshop: 13:30

“AtılKunst Çok Kimlikli Gündem Sahnesi”

Goethe Institute Atatürk Bul. 131 06640 Bakanlıklar- Ankara

www.goethe.de/ankara

TekZİP

Correction/Zip

7.12.2010-7.1.2011

Atılkunst, Gözde İlkin, Gülçin Aksoy, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy

The word „TekZİP“ means correction, but also when it is written like that it gets a double meaning. The word itself refers to „correction and respondent reaction“ and also by separating zip word it connects us to the zip files.

In the exhibition, departing from this double meaning, artists want to use their rights to correct, refuse and react to the social, cultural and so called political issues spread by mass media.

The exhibition can be visited in between 7.11.2010-7.1.2011 everyday (except Saturday and Sunday).

Exhibition hours: 13:00-18:00

7.12.2010 Panel: 18:30

“Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı”

“Artist’s Face Toward the Political agenda” Moderator: Zeynep Yasa Yaman

Speakers / Teilnehmer: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy, AtılKunst

Opening: 19:30

8.12.2010 Workshop: 13:30

“AtılKunst Çok Kimlikli Gündem Sahnesi”

“Atılkunst Multi Identity Agenda Stage”

Goethe Institute Atatürk Bul. 131 06640 Bakanlıklar- Ankara

www.goethe.de/ankara

'Fikirler Suça Dönüşünce', 'When İdeas Become Crime', Depo, İstanbul

2010-08-29T13:11:00.000-07:00

FİKİRLER SUÇA DÖNÜŞÜNCE//WHEN IDEAS BECOME CRIME

Acilis/Opening: 1 Eylul/September 2010 Carsamba/Wednesday, 18:00-21:00

Küratör! Halil Altindere

Sanatçılar! .-_-. , Gülçin Aksoy, Nevin Aladağ, Hüseyin Alptekin, Anti-pop, Burak Arıkan, Caner Aslan, Volkan Aslan, Atılkunst, Vahap Avşar, Tufan Baltalar,Ramazan Bayrakoğlu, Bashir Borlakov, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Burak Delier, Mehmet Dere, Ersan Deveci, Nazım Hikmet Dikbaş, Elçin Ekinci, Gökçe Erhan, İnci Furni, Murat Gök, Deniz Gül, Özlem Günyol & Mustafa Kunt, Nilbar Güreş, Altan Gürman, Hakan Gürsoytrak, Hazavuzu, iç mihrak, Gözde İlkin, Berat Işık, Gülsün Karamustafa, Ali Kazma, Levent Kunt, Can Kurucu, Ali Miharbi, Ahmet Öğüt, Suat Öğüt, Serkan Özkaya, Şener Özmen, İz Öztat, Nejat Satı, Erinç Seymen, Cengiz Tekin, İrem Tok, Nasan Tur, Nalan Yırtmaç.

DEPO

Luleci Hendek Cad.

No:12 Tophane Istanbul

+90 212 292 39 56

depo@depoistanbul.net

www.depoistanbul.net

'Şimdiki Zaman', 'Present Tense', Syntopic Salon, Münih

2010-08-29T12:52:00.000-07:00

Information:

Cityscale Satellite: Syntopic Salon “INTERIEUR”

Artist: Gülçin Aksoy

Opening Saturday, 7th August 2010. 7pm

Exposition: 8th – 28th August 2010

Adress: Syntopic Salon, Goetherstr.31, 80336 Munich, www. syntopischersalon.de

tel. 0049 (0) 178 749 5570, info@michaelarotsch.com

The “Syntopic Salon” is a satellite to the exposition „Cityscale“, which takes place from 22 of july to 18 of september in the exposition hall Lothringer13, Munich. (more info: www.lothringer-dreizehn.com)

„Cityscale“ is basically an artistic exchange project about the urban structures in the two major cities Munich and Istanbul. It shows individual inner cityscales of artists living in Istanbul and Munich, which have been generated as a reaction to the respective external cityscale. At the moment artists from Istanbul are visiting Munich – next year participating Munich artists will visit Istanbul.

Under the title “INTERIEUR” the “Syntopic Salon” invited the turkish artist Gülçin Aksoy in his “glass lab” to installate an urban intervention.

Syntopic Salon: Urban interventions with transdisciplinary activities between art and science "Syntopy" is a term, known from the brain research, which means that two initially disconnected places get linked with each other. A particular milieu for something new and unexpecting arises. (more info: www.syntopischersalon.de)

The urban intervention of Gülçin Aksoy:

Like a lonely planet a clock is concentrating the interior of the lab. The clock is prepared in such a way, that it appeals to the individual citizen, who is passing on the street. The time-machine is activating the environment: It is operating between the individual and the public space, between the interior and the exterior zones around the lab. There will be an extension from the proximate urban quarter to the other both locations of “cityscale”: The exposition hall Lothringer13 and the other one “cityscale satellite - klohäuschen”. The syntopic connection between the cities Munich and Istanbul is developed and is going on.

Gülçin Aksoy gives with her clock in the interior of the lab on Goethe-Street a constant annoyance, a constant discomfort feeling of our consumption society. It constantly reminds work and consumption. „You are late.“ „Du bist zu spät.“ the very first version of this work has been showed up at the year 2000 and until today it has been seen in several public areas. Gülçin Aksoy’s works usually include a political or social aspect, which she discusses mostly in an ironical way.

Gülçin Aksoy, born 1965 in Samsun, lives and works in Istanbul.

more information and works by Gülçin Aksoy

Exposition “Cityscale”, Lothringer13, Munich; 10.00 -13.30 information, open office

http://www.lothringer-dreizehn.com/aktuell/index.html

http://www.gulcinaksoy.blogspot.com/

Gülçin Aksoy is also a member of “atilkunst”: http://www.atilkunst.blogspot.com/

'Satellite', Münih

2010-08-29T12:39:00.000-07:00

Das KloHäuschen #25

Cityscale Satellite : with Gülçin Aksoy and Patricija Gilyte

Opening : Thursday, 7th August 2010 . 20:00 pm

Exposition: 8th – 28th August 2010

Adress: Klohäuschen an der Großmarkthalle, Thalkirchner Str. 81, 81371 München, U3/6 Implerstrasse -> Oberländerstrasse www.das-klohaeuschen.de

Press informaton : Cityscale Satellite : Gülçin Aksoy and Patricija Gilyte

With „Cityscale Satellite“ „KloHäuschen“ becomes satellite to the exposition „Cityscale“, which takes place from july to September in the expositiom hall Lothringer13, Munich. „Cityscale“ is basically an artistic exchange project about life and work in the two major cities Munich and Istanbul. It shows individual inner cityscales of artists living in Istanbul and Munich, which have been generated as a reaction to the respective external cityscale. At the moment artists from Istanbul are visiting Munich – next year participating Munich artists will visit Istanbul. And in this way with „Cityscale Satellite“ also „KloHäuschen“ will serve as a host for two artists from Istanbul and Munich.

Güllçin Aksoy gives with her clock on the external wall of „KloHäuschen“ a constant annoyance, a constant discomfort feeling of our consumption society. It constantly reminds work and consumption. „You are late.“ „Du bist zu spät.“ the very first version of this work has been showed up at the year 2000 and until today it has been seen in several public areas. Gülçin Aksoy’s works usually include a political or social aspect, which she discusses in a mostly ironical way.

Patricija Gilyte in cintrast defines time not by political events but by subjective audio visual tale, which in her installation “Eurasian Embassy“ in the “KloHäuschen’s” internal room is arranged between Asian and European owls.. Patricija Gilyte works site-specific and connects in her installations sculpture and video. In particular she is interested in aspects of saving of time and the delayed subjective reproduction of saved time. Like often in her further videoinstallations also in „KloHäuschen“ a figure – this time an owl – takes the role of a taleteller or an observer, as an its time saving instance.

Güllçin Aksoy, born 1965 in Samsun, lives and works in Istanbul.

Patricija Gilyte, born 1972 in Lithuania lives and works in Munich.

The presentation i spart of the „Maßnahmen zur Beseelung des Klohäuschens an der Großmarkthalle“ (Arrangements fort he enlightment of the Market Hall’s Restroom“, a profanation project by realitaetsbüro (reality office) in collaboration with experimental spaces Galerie von Roit ( Hoya|Munich ) and Galerie la ( Berlin ).

„Das KloHäuschen“ is supported by the Department of Arts and Culture of the city of Munich.

Contact realitaetsbüro – Anja Uhlig, Königsdorfer Str. 13, D - 81371 München
Email: anja_uhlig@gmx.de - Phone: +49 - 177- 4594332

'City Scale', Münih

2010-08-29T12:27:00.000-07:00

Açılış ve Sergi den ....

minibüs ten sonra otobüs 19 S

2010-06-09T03:38:00.000-07:00

'serbest düşüş', 'freefall'

2010-03-24T15:26:00.000-07:00

'FREE FALL / SERBEST DUSUS' SERGI ve SEMPOZYUM

Video Yerlestirme
Sergi Acilis: 25 Mart 2010, Persembe / 18:00 @ Apartman Projesi

Sempozyum: 26,27 Mart 2010, Cu., Cmt. @ Babylon Lounge

Sergi Ziyaret Saatleri: 25 Mart- 17 Nisan
Pers., Cu., Cmt. /16:30-19:30

Apartman Projesi / Seh Bender sokak No :4 Giris kati, Asmalimescit, Tunel,
Beyoglu
www.apartmentproject.com

Katilimcilar: Askin Adan, Sinem Akat, Gulcin Aksoy, Anti-pop, Breaking
News, Irmak Canevi, Fatma Ciftci, Zeren Goktan, Gozde Ilkin, Intervention,
Borga Kanturk, Burak Karacan, Flo Kaseru, Nur Muskara, Esra Okyay, Suat
Oğut, Gamze Ozer, Nurgul Ozturk, Neriman Polat, Cagri Saray, Ilhan Sayin,
Ilgin Seymen, Gokce Suvari, Merve Sendil, Yasemin Nur Toksoy, Vahit Tuna,
Mehmet Vanlioglu.
Kavramsal Tasarim: Selda Asal
Proje Uygulama & Koordinasyon: Selda Asal, Nurgul Ozturk, Gokce Suvari
Film Montaj: Selda Asal
Brosur Tasarım ve Uygulama: Gokce Suvari
Sempozyum Koordinasyon: Serra Ozhan
Asistan: Enise.Gokbayrak
www.freefall-apartment.blogspot.com
www.apartmentproject.com
KAVRAMSAL CERCEVE
Apartman Projesi, kendi disiplinlerinde kendi dillerini yaratmis farkli
sanatcilarin bir araya gelerek calistigi, workshop surecine dayali bir
üretim bicimini amaclar.
“Serbest Dusus” projesinin cikis noktasi bu workshoplarda farklı bir
deneyim, yeni bir yol acma arayisidir. Sonuctan cok surec odakli kurgulanan
proje, isminin de anlattigi üzere, workshoplarin yapisini degistirerek,
yeni ve daha serbest bir dil ve pratik yaratildiginda neler olabilecegini
sorgulamak ve gormek uzere yola cikti. Projenin asil amaci, alisildik
workshop yapisindan farkli olarak sanatcilarin ayni calisma / uretme
mekaninda bir araya gelmelerini zorunlu kilmayan, ve zaman sinirlamasinin
ortadan kalktigi, gelisen teknolojik araclar ve dijital sanat
kaynaklarindan yararlanan bir yapi gelistirmekti.
Iste bu amacla Apartman Projesi, sanatcilarin biraraya gelmeden
uretimlerini paylasabilecekleri sanal workshop mekani
www.freefall-apartment.blogspot.com platformunu olusturdu. Bu blog,15 gun
olarak belirlenen workshop suresince katilimcilarin sanal uretme mekani
olarak tasarlandi. Sanatciların kisisel hikaye kesitleri, gundem
parcalari, imaj, metin, video, ses halinde workshop surecinin sonuna dek
(15.03.2010) bu sanal havuza duserek birikti. Interaktif olarak devam eden
workshop surecinin ciktilari ve diyaloglarini da iceren dokumantasyon, 25
Mart gunu sergilenmek uzere dijital bir video yerlestirmesine
donusturuldu.
Daha sonra Portekiz, Slovenya, Finlandiya gibi Avrupa’nın farklı
ulkelerine tasinacak olan ‘Free Fall’ projesi, 25 Mart sergi acilisinin
hemen ardindan 26 ve 27 Mart tarihlerinde, workshop katilimcilarinin
deneyimlerini paylasacaklari ve Turkiye ve Avrupa'da dijital sanat uzerine
calisan sanatci ve arastirmacilarin islerini ve arastirmalarini sunacaklari
bir sempozyumla desteklenecektir.
------------
FREE FALL EXHIBITION & SYMPOSIUM
Video Installation
Exhibition Opening: March 25, Thursday 2010 / 18:00 @ Apartment Project
Symposium: March 26,27 2010, Fri., Sat. @ Babylon Lounge
Exhibition Visiting Days and Hours: March 25-April 17
Thur., Fri., Sat. /16:30-19:30
Apartment Project / Seh Bender sokak No:4 Asmalımescit, Tunel, Beyoglu
www.apartmentproject.com
Participants: Askin Adan, Sinem Akat, Gulcin Aksoy, Anti-pop, Breaking
News, Irmak Canevi, Fatma Ciftci, Zeren Goktan, Gozde Ilkin, Intervention,
Borga Kanturk, Burak Karacan, Flo Kaseru, Nur Muskara, Esra Okyay, Suat
Oğut, Gamze Ozer, Nurgul Ozturk, Neriman Polat, Cagri Saray, Ilhan Sayin,
Ilgin Seymen, Gokce Suvari, Merve Sendil, Yasemin Nur Toksoy, Vahit Tuna,
Mehmet Vanlioglu.
Concept: Selda Asal
Application & Coordination of the Project: Selda Asal, Nurgul Ozturk,
Gokce Suvari
Assistant: Enise Gokbayrak
Film Editing: Selda Asal
Brochure Design and Application: Gokce Suvari
Symposium Coordination: Serra Ozhan
www.freefall-apartment.blogspot.com
www.apartmentproject.com
CONCEPT
Apartment Project’s aim had been to collectively create and produce
different voices in exhibitions based on workshops. These workshops include
people who have all formulated their own languages within their own fields.
Project “Free Fall”, in this point, is an attempt to create a different
experience, open up a new path in these workshops, namely to create a new
language/practice by way of changing the structure and working out of
workshops by the means of new technological developments and digital
resources.
To this end, Apartment Project formed the platform of
freefall-apartment.blogspot.com, which will work as a virtual workshop
place for the artists where they can share their productions without the
necessity of coming together in the same physical working/production place.
With a 15 days of virtual workshop process, this project shelters the
documentation of the everyday life practice, writings, images, sounds,
texts and the life-effecting dynamics of each artist. It is the
“falling” of individual memories of artists into this platform by
following up each other that draws the conceptual framework of “Free
Fall” which is in effect a kind of online personal sketch book or diary.
These interactively fallen materials came together in this virtual platform
until the end of the workshop process (15.03.2010) as a serial of works in
which artists interact with and response the works of each other.
The opening of ‘Free Fall Istanbul’ project -the project later on will
be carried at different European countries like Portugal, Slovenia, and
Finland- will be followed by two days of symposium in which participants of
the workshop will share their experiences and later artists and researchers
from Turkey and different European Countries whom work on digital culture
will present their works and researches.

Tatbikat ll

2010-01-23T13:39:00.000-08:00

TATBİKAT
Açılış : 29 Ocak 2010 Cuma, 19:00. Tatbikat süreci 30 Ocak 2010 cumartesi gününe kadar izlenebilir. Yer:Manzara Perspektive-Ayliz Han Kiblelizade Sokak 10/2 Sishane / Kuledibi - Istanbul Tatbikatçılar: Elif Öner Gözde İlkin Gülçin Aksoy Nadide Argun Serdar Yılmaz Yasemin Nur Toksoy //www.manzara-perspectives.com///

Manzara Perspectives freut sich, das Künstler-Kollektiv Tatbikat (Feldübung) mit einer experimentellen Aktion im Kontext der Ausstellungsreihe in Wohnungen zu präsentieren . Wieviel von dem Geschehenden bleibt an einem Ort haften, welche Handlungen verschwinden im Vergessen und welche schreiben Geschichte? Das “Gedächtnis eines Ortes” konstituiert sich aus den verschiedenen Erfahrungen, die dort gemacht werden. Und an einem Ort, der immer nur für eine kurze Dauer “bewohnt” wird und eine hohe Fluktuation von Residenten aufweist, bleiben flüchtige Spuren zurück, häufen und überlagern sich die dort gemachten Erfahrungen, verblassen oder schreiben sich ein. Mit “Familiar Habits” (Vertraute Gepflogenheiten) experimentiert Tatbikat entlang der Frage, was passiert, wenn bereits vergangene Geschehnisse, die in der Privatssphäre einer Wohnung gemacht wurden, in den gleichen Räumlichkeiten im Nachinein visualisiert und in Erinnerung gerufen werden. Für den Zeitraum einer Woche wird Tatbikat zu sechst in einem Ferienappartment inklusiver aller individuellen Vorlieben unbeschränkt wohnen und leben und dies mit selbergedrehten Filmen festhalten. Tatbikat arbeitete auch schon zuvor an der Grenze zwischen privaten Räumen und Ausstellungsraum und transformierte vor einem Jahr mit “Recollecting Memories” die Räume von Hafriyat Karaköy in eine temporäre Wohnung. Bei Manzara Perspectives setzt sich Tatbikat mit einem Ort auseinander, der ständig bereit ist, neue Residenten und ihre Gepflogenheiten zu empfangen. Die Individulle Einrichtung suggerieren den ständig wechselnden Bewohneren ein Besitz- und Heimverhältnis; wobei sie den vorgefundenen Raum eher nutzen und sich in die Rolle des Hauseigners einfügen, als ihn nach ihren Vorlieben neu zu gestalten. Tatbikat jedoch benutzt das vorgefundene Möbiliar als Material, um den Ort sich anzueignen und ihn zu vorher und nachher (un)ahnbaren Konstellationen zu transformieren. Manzara Perspectives is happy to present an experimental intervention of “Tatbikat” team (field exercise) within the context of the series of exhibitions in flats.
Already before, in "Recollecting memories", Tatbikat has worked on the borderline between private rooms and exhibition space when they transformed the space of Hafriyat Karaköy in a temporary home one year ago.
In the framework of Manzara Perspectives Tatbikat deals with a place that is constantly ready to welcome new residents and their habits. The individual furnishing suggests the state of residential ownership to the short-term inhabitants, whereas they use the ready-made-space rather than to reshape it according to their own preferences.
As new residents they will record their personal habits in this ready-made-space. And at the end they will present their overall experience.
Manzara Perspectives mekanlarında gerçekleştirdiği sergilerine “Tatbikat” ekibinin mekan içinde yapacağı müdahalelerle devam etmektedir.
Bir sene önce aynı ekip “Hafriyat Karaköy”de sergi mekanını geçmişteki evlerine dönüştürmüşlerdi. 15 gün yaşadıkları mekanda hafızalarını canlandıran kısa filmler çekip, aynı mekanın içine yerleştirerek mekanı sürekli değiştirmişlerdi.
Ekibin bizim mekanımızı ziyaret etmesinin nedeni geçici bir durakta yani bir misafirlik alanındaki kişisel alışkanlıklarını yeniden deneyimlemeleridir.
Bu amaçla tatbikat ekibi mekanda bir hafta boyunca yaşayacaktır. Kapalı kapılar ardında gerçekleşen bir dizi olayı aynı mekanda görünür kılacaklardır.

minibüs yolu yeni versiyonu ile Küçükçekmece'de

2010-01-14T13:54:00.000-08:00

'Ayaklarımın Altında Cenneti Değil, Dünyayı İstiyorum', Istanbul Next Wave, Berlin

2009-11-22T12:50:00.000-08:00

http://artcitizens.net/blog/list/id/208

Under my feet I want the World, not heaven

Women artists from İstanbul at Berlin Academy Pariser Platz
on the occasion of 20th Anniversary of Berlin İstanbul Partnership.
Yeşim Ağaoğlu, Gülçin Aksoy,Nancy Aatakan, Atıl Kunst, Nazan Azeri, Handan Börüteçene, İpek Duben, Nezaket Ekici, Gül Ilgaz; Gözde İlkin, Cemile Kaptan, Şükran Moral, Nazlı Eda Noyan, Neriman Polat, Necla Rüzgar, Gülay Semercioğlu, Nalan Yırtmaç

Curator: Beral Madra

“Under my feet I want the world, not heaven!” is my third major exhibition in the last decade that has an exclusive focus on the works of women artists . The title of the show is a slogan from the protests of 3000 women in Istanbul on 17 May 1987—an event which is discussed by Zuhal Yeşilyurt Gündüz’s in her essay on the Women’s Movement in Turkey (2). The slogan is a creative intervention into well-known religious dictum which glorifies women qua mothers: “Heaven is under the feet of mothers.” With the religious nomination in the slogan, the sacrosanct position of the mother is ingeniously cut off from the worldly notorious women. At that crucial date, using this as their catchphrase, those 3000 women have designated a new turn in the position of women.

The title is challenging in the sense that it accentuates the revolt against being designated to represent the sacrosanct image of motherhood and not to exist otherwise. With the title I wanted to draw some attention to the continuing exploitation of the image of woman under the neo-liberal, global capitalism and prevailing religious, traditional and conservative dogmas, but the artists’ statements effectively reflected in their works do more than that...

Who and what can compete with the commodity and media culture and gain ground? The identity of women in Turkey is thoroughly connected to politics, religion, consumption culture and media. Since two decades the female identity is sharply divided firstly into “headscarf” and “no-headscarf”, secondly into “protected” and “not-protected”, thirdly “conformist” and “non-conformist”. These divisions once again show the prevailing patriarchal and dogmatic social structure. The female body experience is mostly connected to sexual abuse and violation of young or elderly women or to a body culture based on cosmetic industry. These issues are mainly tackled by women artists of this exhibition with their socio-political-cultural origins and effects and appear in their works as self-portraits, performances, documentations of their performances or as representations and
Woman artists in Turkey have been producing assertive, attractive and probing works since the mid 1980s, and currently they are receiving the international attention. One cannot deny the prevailing male dominant discourse within the modern and postmodern art making; but women struggle to get their economic and social identities along with their democratic rights and post-modern liberalism in the mentality of the society, which help them to become more independent. Post-modernity in Turkey was a step forward for them, but it was still not an easy task to change the status quo. In tune with the human rights and feminist movements, the women artists have deconstructed the meta-narratives and the traditional positioning of the outcast or oppressed women of all classes through art discourse and subversive art works. The women artists were aware that to be able to do this, the modernist mentality that structure of the society and its institutions has to be radically changed. Within this context, the probing, questioning, and shocking examples of contemporary art works carry an important mission and among them, the sharing, communicative, flexible and contributing qualities of woman artists’ works produce favorable results, even as these works remain largely unrecognized as political tools for radical democratization process by the women’s rights NGOs and feminist academics and activists.

The art production of 1980’s evolved into two directions: Painting with strong influence carried on local figurative and abstract tradition from 1960s and 1970s. The practice of conceptual art and installations emerged gradually with a more intricate socio-political and cultural content. In painting, expressionism lived its new birth with a bold figurative style, with subjective criteria and personal mythologies. Throughout 1980s a generation clash, a questioning of Western art, a rupture from the recent past, a yearning to the historical past and an affiliation to the international contemporary art making can be observed. The new approach to dilemmas such as tradition and modernism, high and low art, rational and irrational was to find points and fields of reconciliation between these dichotomies and in most cases the low, popular and trivial became more visible. Austerity and ascetic behavior was avoided for the sake of openness to different directions and possibilities.

The culture climate of the 1990s was deeply affected by the political and economical transformations. The economic transformation can be summarized as the intensive communication and interaction of the private sector with the world business, increase of export, foreign partnerships, specialization of the businesses and finally integration to the global economy. The transformation created its new social classes, among them the new middle and rich class that entitled to gain the character of bourgeoisie, but was also faithful to its ethnic and rural traditions. People from Anatolia have immigrated to the margins of the city, and to the abandoned parts of Beyoğlu district which belonged to the Greek, Armenian and Jewish minorities in the past. In particular, this at that time low rent district generated a new synergy when the artists, also preferred to live and work there, side by side with the newcomers.

From the cultural point of view the 1990s have opened a new possibility of being liberated from the burdens of a constrained Modernism, or celebrating the fall of Modernism. In this sense a new split has been experienced among the intellectuals, namely the ones who could not accept the fall of Modernism and faded away from the most up-to-date culture scene. In the meantime the diversification of creativity, the interest of the private sector in contemporary art and design works, the emergence of markets for creative products and the international exchange options have enforced the content and impact of the culture industry.

Without doubt the relations with EU within the framework of its enlargement and cultural integration policies have definitely changed the course of art and culture in Istanbul. The process started in the 1990s on strictly individual networking level and gradually developed into an institutional relationship, mainly between private museums, fine arts faculties, artists associations and other NGO’s. The projects and exchange activities were mostly funded by EU resources. This interaction was by and large possible in accordance with the influence of culture industry in the processes of global economy and politics so that the culture in Turkey gained independency, autonomy and the interest of the private sector. Precisely this progression prepared the rupture between the Istanbul based contemporary art productions and Ankara based cultural policy. While the state monopoly on the arts as the cultural manifestation of the modern nation state ideology is still prevailing in Anatolian cities, despite the current privatization movements, Istanbul art scene has gained precedence in the global art map.

Globalism introduced new possibilities of emancipation and became an ally for female artists. Even if it has never been too easy to change the status quo, this time the international exchange empowered the position of women artists. For opening up the field of the social for the hitherto excluded subjects–among them is women of all classes and professions–dominant meta-narratives have to be challenged. The modernist gaze of the audiences needed to be transformed and the institutional concepts needed to be reconfigured. Without doubt, such a vision of a pluralist society is yet to be realized. However, the so-called traditional female qualities of sharing, communication, and flexibility and the desire to collaborate are becoming more and more important and I believe that they have a great deal to offer in contribute to the fundamental changes that are already beginning to take place in our region.

The exhibition introduces seventeen artists of three decades and three generations who have the common aspect of being active individuals, provocateurs, activist-artists in a country which is simultaneously democratic, global, patriarchal, neo-liberal and nationalist. They and many others who are not represented in this exhibition helped us to recognize the importance of the use of verbal and visual language in our daily lives as well as in the democracy process and strived to make art that decipher the ideologies created by images and texts of neo-liberalism, which shape our culture and life. They manifestly provided new visual material and tools of thinking and criticizing the political and neo-liberalist intricacies.

Beral Madra: From the catalogue text: İstanbul Next Wave (Johannes Odenthal-Çetin Güzelhan), ADK, Berlin, Steidl verlag, Göttngen, 2009. Best. Nr. 1133 (20 EURO)
zaman: 11/18/2009

Masa Üzerinde Koltuk Hatası // The Error of the Couch on the Table

2009-05-17T12:31:00.000-07:00

MASA Basın Bülteni

Gülçin Aksoy
“Masa Üzerinde Koltuk Hatası”
14, 05 – 31, 05 2009
Açılı_: 14 Mayıs 2009, Per_embe
Saat: 17.00 – 20.00
Yer: Güzel Sanatlar Üniversitesi
Osman Hamdi Bey Salonu

MASA, Mayıs ayında Gülçin Aksoy’un “Masa Üzerinde Koltuk Hatası” başlıklı çalışması ile Mimar Sinan Üniversitesine konuk oluyor.
“Masa Üzerinde Koltuk Hatası”, adlı düzenlemesinde Gülçin Aksoy, memleket belleğine dair bir imgeden yola çıkıyor. Bürokratik güç sembolleri ile ilgili ironik bir bakış açısı sunduğu işini, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Osman Hamdi Bey salonunda sergiliyor.

MASA Press Release

Gülçin Aksoy
“The Error of the Couch on the Table”

14, 05 – 31, 05 2009
Opening: 14 May 2009, Thursday
Time: 5.00 pm – 7.00 pm
Place: Mimar Sinan University of Fine Arts
Osman Hamdi Bey Hall

Masa, will be hosting Gülçin Aksoy’s work called “The Error of the Couch on the Table” in Mimar Sinan University of Fine Arts

Her installation is based on the image of her homeland memory.
Gülçin Aksoy is showing her work that is the ironic point of view of the symbols of bureaucratic power in Mimar Sinan University of Fine Arts at the Osman Hamdi Bey hall.

Hakkımda Ne Biliyorsun? Ümraniye/ What do you know, Ümraniyeabout me?

2009-05-17T12:23:00.000-07:00

Allah Aşkına // For God's Sake

2009-03-28T04:10:00.000-07:00

‘allahaşkına’, 2005, video

Bu projede daha çok, Türkiyeli insanların gündelik yaşamlarında sıklıkla başvurdukları alışkanlıklarından birini ele almaktadır. Gelenekten beslenip günümüzde nezaket dozu aşırıya vardırılarak kişisel bir varoluş tatmini haline getirilen bu alışkanlık yada davranış biçimi, iki kadının bir gün içersindeki ilişkisi
izlenerek vurgulanmıştır.

“for God’s sake”, 2005, video

This Project is about Turkish etiquette, a particular way of behaving that appears frequently in daily life. By watching the relationship between two women over the progress of one day, this work exposes traditionally based habits or behavioral patterns that exemplify a type of personal existential satisfaction obtained by being over-polite.

Haksız Tahrik // Unfair Provacation. Mart 2009

2009-03-28T02:56:00.000-07:00

KADIN PLATFORMLARI, ÖRGÜTLERİ, SANATÇILAR BİRLİKTE….
“CİNSİYET BİR BELA DEĞİLDİR, TAHRİK NESNESİ HİÇ DEĞİLDİR….”

Kuratörlüğünü Canan Şenol’un üstlendiği eylem-sergi, Haksız Tahrik ismini, Türk Ceza Kanunu’nun "ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler” başlığı altında düzenlenen 5237 sayılı "haksız tahrik indirimi" maddesinden alıyor. Bu madde, töre, namus, ırz cinayetlerini besleyen, kadına uygulanan şiddeti adeta imrendiren bir madde olarak varlığını uzun bir süredir devam ettiriyor.
Sergi, ismini, ceza kanunundaki bu maddeden almanın ötesinde, içeriğini pratik yaşamda kadının "tahrik" unsuru olarak ele alınmasına odaklanıyor ve izleyiciyi bir katılımcı gibi konumlandırarak, onu, kadınlara yapılan her türlü siyasi, kültürel ve toplumsal ayrımcılık üzerinde düşünmeye, bununla savaşmak için mücadele biçimleri üretmeye çağırıyor…
Editörlüğünü sanat eleştirmeni ve gazeteci Ayşegül Sönmez’in yaptığı serginin kitabı ise feminist sanat kuramlarından Türk edebiyatındaki kadın karakterlere, sergide yer almayan kadın sanatçıların işlerinden sözlerine, sergiden hem bağımsız hem de sergiyle birlikte hareket ederek düşünce üreten serginin bir diğer platformu olmayı hedefliyor…
Serginin katılımcıları: Atıl Kunst, Aylin Kuryel, Cağla Cömert, Canan Şenol, Dilek Winchester, Evrim Kavcar, Filmmor , Fulya Çetin, Gülçin Aksoy, Gülizar Önen, Güneş Terkol, Hale Tenger,İnci Furni, Nalan Yırtmaç,Neriman Polat, Nil Yalter,Nilbar Güreş,Oda Projesi , Özlem Gök, Sezgi Abalı, Şükran Moral, Yasemin Özcan Kaya, Amargi sanat atölyesi
Etkinlikler
Açılıs Performansı: 19:00
Esmeray standup gösterisi (14 Mart 2009 19:00)
Forum Tiyatrosu (28 mart 14:00) Hafriyat Karaköy…

Söyleşi (12 Mart 18:30) Suna İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi
Ayşegül Sönmez’in geçtiğimiz yıl düzenlediği Feminist Mi Ben Mi canlı röportaj serisinin ikincisi bu sergi kapsamında serginin katılımcılarıyla birlikte gerçekleşiyor…

"Unfair Provacation"
exhibiton will begin at Hafriyat Karakoy, on March 7...

The act-exhibition , is titled after the Turkish punishment law stated under the number 5237 and the title "causes that remove or reduce the fine responsibilities" that defines "unfair provocation reduction"curated by Canan Senol This clause has existed and still exists as a clause that feeds the murders of morals, of honour, of chastity and that tempts people to use violance against women. Although the exhibition is titled after this clause that exists in the punishment law, its content is being focused on women in practical life who are taken up as an element of "provocation". Also this exihibiton is positioning the viewers as participants and is evoking them to think about all the political, cultural and social discriminations against women and start producing methods for counteraction.
The catalogue of the exhibition, which is edited by the art critic and journalist Aysegul Sonmez, is aiming to be an alternative platform within and aside to the exihibiton which will include various aspects from feminist art theories to women characters in Turkish Literature, women artists outside the exihibition and their works and quotations.
The exhibition participants: Atil Kunst, Aylin Kuryel, Cagla Comert, Canan Senol, Dilek Winchester, Didem Yazici, Evrim Kavcar, Filmmor , Fulya Cetin, Gulcin Aksoy, Gulizar Onen, Gunes Terkol, Hale Tenger,Hatice Telci, Hilal Esmer, İnci Furni, Nalan Yırtmac, Neriman Polat, Nil Yalter, Nilbar Gures, Oda Project , Ozlem Gok, Sezgi Abalı, Sukran Moral, Yasemin Ozcan Kaya, Amargi art studio.
Activities:
Opening performance: 7:00 pm Hatice Telci
Esmeray stand-up show (March 14, 2009 7:00 pm)
Forum Theatre (March 28, 2:00 pm) Hafriyat Karakoy...
Talk (March 12, 6:30pm) Suna Inan Kirac Foundation Pera Museum
Aysegul Sonmez's live interview series "The Feminist or Me?", which took place last year, will be taking place as a second episode with the exhibition participants within the context of the exihibition.

Tatbikat

2009-03-02T04:06:00.000-08:00

TATBİKAT

Tatbikat, 15 gün boyunca kullandığı sergi mekanını bir deney alanı olarak konumlayarak, kendi-kendini üreten ve sunan bir sergileme yöntemi izlemiştir. Bu süreç içerisinde birlikte olmaya dair anlaşmış yedi katılımcının yaşantılardan ve anılarından yola çıkılarak yeniden canlandırmalar kaydedilmiş ve video olarak kurgulanmışlardır. Bu süreci bir yol olarak tanımlarsak katılımcıların paylaşım zemini oluşturmaya yetecek kadar ortak keşişme noktaları vardır. Katılımcıların bireysel deneyimleri ve biribirleriyle karşılıklı etkileşimle yarattıkları alan, gelip geçici de olsa, tüm katılımcılara ait bir mekandır. Süreç katılımcı sanatçılarının herbirine kendi hikayesini anlatma imkanını vererek başlamıştır.

Tüm bu kişisel hikayelerin anımsandıkları şekilde tekrar canlandırılabilmeleri için mekan düzenlenmiştir. Zihinde yer etmiş bireysel olayların mekanları ve kişileri kurgulanmış ve canlandırılmıştır. Bu yeniden canlandırmalar sırasında katılımcı sanatçılar ötekinin anıları ve deneyimleri ile kendi geçmişlerini ve bakış açılarını bağlantılandırmışlardır. Böylece kişisel deneyimler karşılıklı kavrayışlarla birbirine bağlantılı deneyimlere dönüşmüşlerdir. Kaydedilen bu canlandırmaların videoları kurgulanmış çekim mekanının içinde ekranlarda tüm süreç boyunca gösterilmişlerdir.

Tatbikat içine kapanan değil dışa açılan bir laboratuvar ortamı olarak kurgulanmıştır. Bu süreçte mekan izleyicilere ve gelecek eklenmelere açık tutulmuştur. Aynı zamanda geçmiş kişisel anılardan güncel anlara doğru hareketle yeni canlandırmalar ve kayıtları deney alanında devam etmiştir. Her çekimin videosu ekranlarla ve projeksiyon ile mekana eklemlenmiştir. 15 günün sonunda deney mekanına girişten itibaren oluşan tüm katmanlar bir arada mekan ve video düzenlemesi olarak sunulmuştur. Deneyimlerin birarada yeni bir deneyime dönüşmesi ve böylece zaman içinde katman katman mekanı yaratması, 15 gün için yaşayan kendine has ve tekrarlanamayan bir defaya mahsus bir deneydir. Hareket içinde olan bu deneysellik yedi kişinin bu süreçteki bireysel ve ortak enerjilerinin ve etkileşimlerinin toplamından oluşmuştur. Tatbikat başka bir mekan ve zamanda kendini tekrar oluşturacaktır.

TATBİKAT

Artists: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Elif Öner, Serdar Yılmaz, Nadide Argun, Aslı Dinç, Yasemin Nur Toksoy)

Tatbikat (Field Exercise/operation) has transformed the exhibition space into an experimental area where a self-producing and a self-presenting method has existed.
Seven participants have agreed upon to stay together during this process and recorded their own improvisations of their collection of memories from the past and present and edited the footage in the medium of video.

If we describe this process as a road , the participant artists would have enough intersection points to form a sharing basis (a backround for exchanging ideas). The area, they have created through their mutual interactions and through their personal experiences, would belong to all involved artists even if it is temporary by its nature.This process has come into being by giving each of the artists the chance to tell their own stories.

They have given themselves the chance to storytell on their own so that this process would come into being. The space has been arranged (decorated) in accordance with all the stories told to recall them in their own way.The characters and the places of the personal stories pictured in their minds have been fictionalized and recreated.During these recreations, each participant has related his-her own past and perspective to the other’s memories and experiences. Thus, the personal experiences have been transformed into interrelated experiences by mutual perception. The videos of these recreations have been screened in the exhibition area where the shootings have been done, during the whole process.

Tatbikat has been designed not as an introverted but as an exroverted laboratory space.
The exhibition area would be open to the memories and experiences of the viewers and the vievers are considered as participants as well during the whole process: the place is very wellcome to new subjects and objects and transformations.
The new recreations of past memories to the present have been improvised, recorded edited and screened in the experimental area.
The video of each recreation shooting has been added to the experimental exhibition area by the means of projection machines and screens. (has become a part of the exhibition area trough screens and by the means of projection)
At the final day of thes 15-day process, all the strata collected from the very first day, have been presented as video and spatial art, all together interrelated.
The different experiences all together transforming into new experiences makes the space recreated in different layers in time, therefore a unique experiment comes into being only for once which can not be repeated but only be lived for 15 days.

This experimentation on the move has been formed from the mutual and personal energydynamics, and the interactions of these seven persons.
Tatbikat would recreate itself in another time, in another space overlaying the previous.

Follow the blog adress for exhibition process:
http://www.tatbikat-tatbikat.blogspot.com/

Tatbikat Günleri

2009-01-21T13:42:00.000-08:00

Tatbikat, 15 gün boyunca Hafriyat Karaköy'de bir deney alanı olarak konumlanıp, kendi-kendini üreten ve sunan bir sergileme yöntemi öneriyor. Proje süresince kişiye ait anılar ve yaşantılardan yola çıkılarak, canlandırmalar kaydedilerek, tekrar kurgulanıp sergilenecek.Her gün dönüşen mekan, izleyiciler tarafından da deneyime açık olacak. Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Elif Öner, Serdar Yılmaz, Nadide Argun, Aslı Dinç ve Yasemin Nur Toksoy'un ortak tasarımı olan " Tatbikat " 29 Ocak'a kadar hergün 12.00 – 19.00 arasında izlenebilir

2010 Taşınabilir Sanat 'hakkımda ne biliyorsun?' // What do you know about me?

2008-12-08T00:46:00.001-08:00

'Burma Bilezik' Tuzla'da

Hakkımda Ne Biliyorsun?
Sanat üretilen çeşitli kurumlarda çalışan ve farklı disiplinlerden gelen altı sanatçı, kimlik- farkındalık – görünürlük kavramlarını içinde toplayan başlık etrafında bu sergiyi oluşturdu. Sanatçıların aynı soruya verdikleri cevap çeşitliliği, haklarında herşeyden olmasa da, bir şeylerden bahseder.
Kimlik, ‘şimdi’yi yapan parçalardan oluşuyorsa, ‘şimdi’yi incelemenin kendini olş;turmak ile alakalı oldu[u söylenebilir. Bu sergi kişinin ne kendini, ne de diğerlerini incelemeye ve tanımaya bile çalışmadan, kendisini ortada buluvermesiyle ilgilidir. İnsan hallerini çeşitli biçimlerde ortaya çıkaran ve yan yana getiren işler, saklanabilmenin ya da anlaşılabilmeminin zorlu çabasından söz eder.
Günümüzde her şeyden her an haberdar olunması, hemen her konu üzerine doğru/yanlış bilgi ve fikir üreten bir medya ağı, kişileri bilgi depolarına dönüştürürken, kişiye dair olanı çok kez gözden kaçırır / gözden çıkarır.
Hissiyat çoğunlukla haksızlığa uğrama, anlaşılmama ve sonunda, kendini ifade etmeye çalışmanın anlamsızlığı üzerindedir. Hakkımda ne biliyorsun? bir yandan özneye iğaret ederken, öte yandan ça_ın paranoyasına işaret eder. Biri diğeri için soru işaretidir. “Acaba”lar her yerdedir.

What do you know about me?
The six artists, having different back grounds, composed an exhibition concerning identity and awareness. All the artists answer the same question and these answers mentinon about something.
At the present day people are aware of everything at any moment. There is a media that produce true/false opinions about everything and that makes people an info-storage which takes personal belongings from oneself.
Mostly the mood is about unfairness, not understanding and at the end it becomes an insignificance of rendition oneself. “What do you know about me” refers to the subject and on the other hand refers to the paranoia of the era. And there are “whether”s everywhere.

Sergi, Taşınabilir Sanat Projesi kapsamında, İstanbul’un farklı semtlerinde sergilenme olasılığıyla önemli bir açılım sağlayacaktır. Sanatçılar için sözü geçen semtlerde “Hakkımda ne biliyorsun?” sorusunu yeniden tartışmaya açmak olanağı vermesi hedeflenmiştir. Bu soru hem sergiyi yapan sanatçıları, hem de izleyicileri eş zamanlı olarak kapsadığı için bulunduğumuz coğrafyayı anlamak ve bu coğrafyada etkileşim kurmak için güzel bir fırsat olarak değerlendirilebilir.

Sergide yer alan yapıtlar üzerine açıklamalar aşağıdaki gibidir:

GÜLÇİN AKSOY
‘BURMA BİLEZİK’, video yerleştirme
‘MİNİBÜS YOLU’, foto[raf yerleştirme
‘Hakkımda Ne Biliyorsun? Adlı sergide Gülçin Aksoy, Biri video enstelasyon, diğeri bir çeşit çizgi roman tarzında iki adet işini sergiliyor.
‘Burma Bilezik’ adını taşıyan, Video enstelasyon işinde, burma bilezik simgesinden hareketle, kurumsal, ticari ve biraz da insani ilişkiler irdelenmektedir. Burma bilezik geleneksel olarak evlilik törenlerinde geline takılan zenginlik ve güvence simgesidir. Bileziklerin sayısı, ağırlığı tarafların toplumdaki yerine işaret eder. Geleneksel olarak burma bilezik takılmalı, hatta gücünüz yetmiyorsa kredi alarak takılmalıdır.
Enstelasyon, video, burma bilezik ve yeniden kurgulanmış trafik işaret tabelasından oluşmaktadır.

‘Minibüs Yolu’ adlı işinde ise, halen Minibüs Yolu olarak bilinen, resmi olarak adı ‘minibüs Yolu’ olmayan güzergah konu edilmektedir. Minibüs simgesinden hareketle, ona bağlı gelişen yaşam biçimi yol üzerindeki tabelalardan çıkışla çizgi romanmış gibi kurgulanmıştır. İşini oluştururken karşılaştığı ya da ilişki kurduğu insanlar, olaylar ve mekanlar, hakkında ne kadar ne bildiğimiz üzerine belki de sadece bir fikir oluşturacak kadar ileri gidebilmektedir. Daha fazlası ise ise karşılaşan kişiye bağlıdır.
Deniz Aygün
Hakkımda ne biliyorsun? Sergisinde, Deniz Aygün’ün son bir yıllık annelik deneyimimle ilgili yaptığı işler yer alıyor. Hamilelik aylarından, bebeğinin 1 yaşını doldurmasına kadar geçen zamanda, sanatçı için yepyeni bir deneyim olan annelik kimliğinin iz düşümleri bunlar. İlk iş, tiyatro yönetmeni Yeşim’in, bir anne olarak iki çocuğunu hazırlayarak evden çıkmasını belgeleyen bir video: “Süper Anne”.
Diğer bir iş, “Gece Resimleri”. Aygün, her gece bebeği uyanıp onu çağırdığında, bir kağıda bir çizik attı. Bir iki ay içinde kağıtta bir sürü çizik birikti ve aslında “ressamların” soyut resimlerinden farklı olmayan resimler çıktı ortaya. Çizimler sanatçı ve bebeğinin gece nöbetlerinin bir hatırası olmakla beraber, bir kadının izdüşümü olarak erkek egemen sanat dünyasında bir alternatif olarak düşüldü.
“Bebeğim Ağladığında” ise bu çerçevedeki üçüncü proje.
Sergide ayrıca Deniz Aygün’ün “Tuzla Manzarası” adında düzenlediği gezi yer alıyor. 25 Ekim 2008 günü sanatçı ve diğer katılımcılar Tuzla sahilde toplanarak orada görülen “manzara”nın resmini yapacaklar. Profesyonel, amatör sanatseverlerin yapıkları “Tuzla Tabloları” daha sonra Hakkımda Ne biliyorsun? sergisinde sergilenecek.
“İnsel “İnal
“KENDİ ŞEHRİNİ YARAT”
Yerleştirme

2008 yılında ‘Hakkımda Ne Biliyorsun?” sergisi için üretilen bu çalışmada, İnsel İnal daha önce gerçekleştirdiği ‘Kendi Bahçeni Yarat’ performansının devamı niteliğindeki ‘Kendi Şehrini Yarat’ projesinde seyircisine şehrini sorgulatmayı amaçlıyor.
Sanatçı kırılgan 1000 seramik Lego parçasıyla oluşturduğu projesinde yaratılmak istenen şehir silueti esnasında kırılanlara dikkat çekiyor. Kırılmayı, hayatın oyunsu kurgusunda, yok olma bağlamından kopartarak, yeni bir gerçeğe bürünüşünü tekrar ve tekrar işaret eden çalışma, kırılan parçaların dışlanmışlığıyla ilgili eğretilemelerde bulunuyor.
Kırılan seramik parçalarının, esas olup olmadığyla ilgilenen İnal, farklı sosyal yapılarda yaşayanların birbirleri hakkındaki görüşlerini ve önyargılarını anımsatan bir resim çiziyor. Göç eden ve şehrin kenarında, merkezden uzak yaşayan kişiyi ötekileştirmeden, hakkında bilinenleri seyirciye sorgulatmayı amaçlatan bu proje, farklı sosyal sınıfları kırılan ile dizilen, aşağıdaki ile yukarıdaki olarak bize gösteriyor.
Dizilenlerin monoton yapısını, çelişkileriyle ve düzensizlikleriyle bozanların öteki olduklarına işaret eden bu proje, yukarıdakilerin dizilen, aşağıdakilerin ise kırılarak ayaklar altında ezilen olduğunu göstererek belkide dizene, yanlışlıkla kırmaktan ve kırılanlara basmaktan dolayı kendini suçlu hissettiriyor.

Evrim kavcar, "sistem dışı," 2008, "," loop animasyon, 28,'' ses, kağıt üzerine kuru kalem çizimler, her biri 15x15cm

Arife Hala, Muğla'nın Fethiye ilçesi'ne bağlı Üzümlü Nahiyesi'nin Kızılbel Köyü'nde yağar. Animasyon, Arife Hala'nın kekik dövme esnasındaki ritmik hareketlerini mercek altına alır. Orakla kekik topladığı süreçten parçalar da durağan çizimler halinde animasyona eşlik eder. "Yapmak" ve "hissetmek," hakim düzenlerin destekledii sistemin dışı bir bilgi taşır. Diğer bir kişi için yapılan şey, onu hissetme çabasıdır.

Çiğdem Kaya
“İsimsiz”
Dalaman Havaalanı.
Kitapçıda parapsikoloji bölümünde“ Düşünce Okuma Sanatı”.
Milim milim ilerleyen düğümlenmiş trafiğin sebebini bilemeyiz ve öğrenmenin yolu yoktur. Herkes direksiyon başında aynı sıkıntıyı yaşıyor iken kimse birbirine sebebini soramaz. Zaten sormaz çünkü kimse bilmez.
Bilinmez bence çok değerlidir. İnsan doğasının bilinmezliğinin kendine has trajikomik bir güzelliği olduğunu düşünüyorum.
İsimsiz olan bu videoda kamerayı bir ayna olarak kullanıyorum ve onun karşısına geçip “sence güzel miyim?”, “beni seviyor musun?”, “ oldu mu?” gibi onay isteyen ( hatta onay için yalvaran) ama aynı zamanda öfkeli sorular soruyorum. Çünkü herkes gibi ben de sevilmek istiyorum. Ama sen bunu bilmiyorsun. Çünkü bunu gizlememiz gerekiyor. Sevilmeyi istemek zayıflıktır.

Raziye Kubat
"Kendine Ait Bir Oda"
Bu sergide yer alan çalışmalarım "Kendine ait bir oda" serisinden... Her oda hakkımda bir bilgiyi verir... Veya sizler verdiğini zannedersiniz... Belkide en en güzel nokta; benim hakkımdaki bilgi " sizin hakkınızdaki" bilgiyi de içerir... Yakalanan "an"lar da bu bilgiler saklıdır belki de...
"Hakkınız hakkında ne biliyorsunuz?"

'minibüs yolu', 'burma bilezik', 2010 Taşınabilir Sanat projesi kapsamında, yer alan 'hakkımda ne biliyorsun' sergisinin ikinci ayağında sergilenmektedirler. Sergi Tuzla İdris Güllüce Kültür merkezinde gezilebilir.

Güçin Aksoy ve Raziye Kubat'ın mekana müdahalesi

Multiple Connection

2008-12-08T00:08:00.000-08:00

'delik' adlı video Multiple connection sergisinde. (Galeri Kent, İst.)

Burma Bilezik // Spiral Bracelet

2008-12-07T13:03:00.001-08:00

‘Burma Bilezik’,
Fotoğraf, video yerleştirme, 2007

Burma bilezik geleneksel olarak evlilik törenlerinde geline takılan, zenginlik ve güvence simgesidir.. Bileziklerin sayısı, ağırlığı tarafların toplumdaki yerine işaret eder. Geleneksel olarak burma bilezik takılmalı, hatta gücünüz yetmiyorsa şimdilerde kredi alarak takılmalıdır.

Burma bilezik simgesinden hareketle kurumsal, ticari ve biraz da insani ilişkileri konu edinen bu yerleştirme, Kapalıçarşı’da seçilen bazı kuyumcu vitrinlerinde yer alacaktır. Özellikle sıra sıra burma bileziklerin yer aldığı kuyumcu vitrinlerinde. Proje fotoğraf ve videolardan oluşmaktadır.

'Burma Bilezik' 'Spiral Bracelet'
Photography, drawing, video installation, 2007

The project aims to put a view of marriage focusing on traditional roles of
both sides and the connection between this institution and the social system.

Spiral bracelet, in the geography that I dwell, is a traditional gift for brides that symbolizes wealth and assurance. The number and the weight of bracelets refers to status of both sides, bride groom and their families. Traditionally, burma bilezikler-spiral bracelets must be put on and on bride’s wrist. So if grooms family can not afford them, nowadays they take a loan to buy them.

One part of the installation focuses on the content that I referred above. Other part, points ironically to the interchangeable roles and identities of woman and man.

Considering the symbol of spiral bracelet this installation, which contains institutional, commercial and human relationships, is partly exhibited in display windows of jewelry shops of Istanbul's historical market Kapalıçarşı (Covered market). Especially in those shops that display spiral bracelets in rows. In this way, critical approach to this market that is part of commercial system is accomplished.

Topkapı Ekibi // Topkapı Team

2008-12-07T02:24:00.000-08:00

Seyir III // Watching III

2008-12-06T10:50:00.001-08:00

Seyir II // Watching II

2008-12-06T10:20:00.001-08:00

Seyir // Watching

2008-12-06T10:16:00.001-08:00

Seyir // Watching

2008-12-06T10:14:00.000-08:00

Seyir II // Watching II

2008-12-06T10:12:00.001-08:00

Minibüs Yolu

2008-12-03T05:36:00.002-08:00

Delik // The Hole

2008-12-03T05:36:00.001-08:00

'delik', 2007, video enstelasyon

Delik, 2008, enstelasyon

Rotor 2 galeride sergilenen bu çalışma video, fotoğraf, yapışkanlı yazı gibi birkaç bölümden oluşmaktadır.
Çalışma da yer alan trafik tabelası sergilenen ülkenin trafik tabelası olmalıdır ( sergilediği ülkeye göre değişmektedir.) Yerde dünyanın bir yerinde yazmaktadır.. Duvarda yazılar ve kıç deliği fotoğrafları yer almaktadır. Trafik tabelası gerçekte 3 boyutlu tasarlanmıştır. Ek te çeşitlemeler yer almaktadır..

Hole, 2008, installation

This work that is exhibited in Rotor 2 Gallery consists of several parts, like video, photograph and writing.
The traffic signboard in the work should be the country’s signboard which is exhibited ( it can be changed according to different countries). Anywhere in the world is written on the base. Writings and asshole photos are placed on the wall. Traffic signboard is planned as three dimensional (3D). There are some varriations in the appendix.

s/ m/ l/ xl/ xxl

2008-12-03T05:17:00.000-08:00

S,M,L,X,XL,XXL’ 2006, Enstelasyon
(etiket, fotoğraf, video, çizim vs.)

Projenin başlığı ,Small, Medium, Large, Xlarge, XXlarge gibi bilinen bir kodlamadan alınmıştır. Bu kodlama tüm dünyada geçerliliği olan ve insana dair her tür fiziksel ebadı betimleyen bir kodlamadır. Projede ele alınan kodlama , gündelik yaşam içersinde olabilecek her türlü yaşamsal boyut için (fiziksel ve içsel) bir gösterge olarak seçilmiştir. Birincil ihtiyaçların karşılandığı ve kendine ait bir yaşam dili olan pazar yerinden seçilen, müdahale edilmiş göstergeler arasında bir video çalışması yer almaktadır. Videoda alt yazı şeklinde geçen bir metin izlenmektedir. Metin, güncel olarak yaşananın üzerine konuşan bir masal gibidir. Güncel üzerine ahkam kesen ama onunla hiç de alakası olamayan gerçek haberlerden alınmış notlardan oluşan devletin sesi olarak konumlanmıştır.

Video metni:
Ekonomide 2006, özellikle yabancı yatırımcının Türkiye’ye ilgisinin arttığı bir yıl oldu. Aralık başı itibarıyla Türkiye’ye doğrudan yabancı sermaye girişi, tarihi rekor kırarak 17.5 milyar doları buldu. Ancak işsizlik ve cari açık konusu bu yılda tartışmalı konuların başında yer aldı. Partiler üstü bir komisyon tarafından aylar süren bir çalışma sonunda hazırlanan rapor adeta ‘aklın yolu birdir’ özdeyişinden hareketle, Ankara’nın başından beri savunduğu bazı fikirler öneriyor. Anayasa Mahkememiz ‘Memurun canı candır, işçinin ki patlıcandır’ diye yorumlanabilecek bir karar verdi. Bakan A, işsizlik rakamlarının iyi incelenmesi gerektiğini belirterek, tarım dışı alanlarda bir milyon istihdam ürettiklerini bildirdi. Türkiye’nin fakirlik profilini 2003 yılında çıkardıklarını hatırlatan A , ‘Türkiye insanların açlıktan öldüğü bir ülke değil’ dedi.

‘S,M,L,X,XL,XXL’ 2006, Installation
(sticker, photography, video, drawing etc.)

The title of the project is derived from very common codification as Small, Medium, Large, Xlarge, Xxlarge. This codification is current all around the world and it desribes every kind of physical size relating to humanbeing. Concerned codification in the project is chosen for being indicator of any vital dimension (physical and inner) in daily life. A video takes place in between the interfered and manipulated indications from open air market, which are meeting and getting place of primary needs and which has its own existing language. In this video a flowing text as subtitle is being viewed. The text is like a fairy tale on the things lived in daily basis. It is positioned as the voice of goverment with footnotes form news items which are making judgements without restraint.

Video text:
2006 in economy is especially a year that the interest of foreign investors for Turkey is rised. As at the beginning of December the entrance of direct foreign capital, breaking a historic record attained 17.5 billion dollar. However unemployment and current account deficit were leading polemical issues this year. In the report made at the end of months of work by a commission that is above the political parties, so to say departuring from maxim ‘there is one course of mind’, some ideas which are hold by Ankara from the very beginning are suggested. Our constitutional court gave a judgement which could be read as ‘the civil sevant’s heart is heart, workman’s is eggplant’. Minister A, while denoted the necessity of scrutinizing the number of unemployment, declared that they generated one million employment in fields out of agriculture. A reminding they produced poverty profile of Turkey in 2003, sad ‘Turkey is not a country which people are dying from hunger.

Otel Hayat // Hotel Life

2008-12-03T05:16:00.000-08:00

‘Otel Hayat’, 2006,
Duvar entelasyonu

Almanya’nın Bremen kentinde 15 günlük bir misafirlik programı içersinde yer alan ‘Topkapı’ adlı sergi kapsamında gerçekle_tirilen bu proje, lstanbul’un Topkapı semtinde başlatıp, Bremen’e kadar uzanan kimliğe işaret eder. Burada amaç, yer değiştiren insanın ,belirlenmiş kimliği yerine ,yaşadığı yer ile kurduğu ilişkideki kültürel bağa , yeni alışkanlıklara işaret etmektir. Bu amaçla seçilen iki duvardan biri lstanbul’daki Topkapı görüntülerine, diğeri metaforik olarak Bremen’deki Topkapı’ya ayrılmıştır. Foto_raflarda yer alan dükkan ve kapı tabelaları bulundukları yer ve oradaki alışkanlıklara işaret etmeleri bakımından özellikle vurgulanmışlardır. Her iki duvarda da yazılar ingilizce ve Türkçe olarak duvara el ile yazılmışlardır.
İki duvarın kesiştiği yerde ‘Köşeyi dönünce Bremen’ yazısı yer almaktadır. Enstelasyon adını Topkapı’da halen yer almakta olan ve çalışmada fotoğrafı bulunan bir otelden almaktadır.

‘Hotel Life’, 2006, Wall lnstallation, Photography, Hand Writing

This project, constructed in Germany, Bremen for the exhibition called ‘Topkapı’ in the frame of residency program for 15 days, follows one aspect of identity starting from _stanbul Topkapı coming through Germany Bremen. In here the aim is to show the identity based on gained habits, cultural knowledge in relation with places people are moved in instead of specified identity type. With this goal one wall of two choosed walls is reserved for Topkapı in Istanbul, the other for Topkapı in Bremen (metaphorically). Photographs are on individual’s relations with the places more on indicators such as shop signs at door signs. On both walls the meaning of every sign is handwritten in both languages Turkish and English.

In between two walls is handwritten as ‘Around the corner Bremen’. The name Hotel life is taken from an actual hotel in Topkapı which takes place in one photography in installation.

Vazgectim // I give up

2008-12-03T05:13:00.000-08:00

‘l give up’, 2005 250*185 cm. hand tuft
Script: ‘l give up’
2006 “Modernizmin Arabulucusu: Motif”,”Pattern:Modernism as Mediator”, Borusan Art Gallery /lSTANBUL,TURKEY (Curated by Michele Thursz)
Pattern sergisi kapsamında üretilmiştir.

Ankara Garı

2008-12-03T05:11:00.004-08:00

Ankara train station, 2006,installation

This installation actualized in Pist’s space, an empty shop like space belonging to Pist turned into a local photography shop. Photographs on display window are gained from photography shops in Ankara train station. The contents of those photographys contains the idea of blessing the people sent to military service and the sublimate patriotic task.

2006, ‘Rezerve Edilmiştir’,‘Reserved’,Pist, lSTANBUL/TURKEY

Seyirname

2008-12-03T05:11:00.003-08:00

‘seyir-name’ 2005 , performans

Bu performans geçici, her kese açık bir servise dönüştürülen özel bir taşıt ile gerçekleştirildi.
Galata- Karaköy güzergahında dolaşan bu taşıta isteyen binerek , giderken içinde yerleştirilmiş oynatıcıdan video işlerimi izlemekte idi. Kentin içinde dolaşımda olan böyle bir araba ile bir tür balkonda olma, hem içeride hem de dışarıda olma hali ve sahiplenilmiş bu küçük alanın paylaşımı söz konusu olmaktaydı.

Seyir sözcüğü, hoşlanarak bakmayı içerdiği gibi seyahatte olma , yürüme, gitme gibi durumları da içerir. Seyir halinde olmak gibi. Name ise mektup, kitap, mecmua anlamındadır. Seyir-name birleşimi yada yan yanalığı, seyir halinde iken bu performansın oluşturacağı diyaloglar ve serbest aura hedeflenerek konulmuştur.
Çevirilemediği için Türkçe hali kullanılmıştır.

This performance is made with a private vehicle which was coverted to a public transportation car for everybody.
Everybody who wants can have a ride in Galata-Karaköy route and watch my video pieces from a small player fixed inside the car. With this car going around in the city is possible to live both feelings to be in a kind of balkony, to be inside and outside at the same time and to share that possessed small area.

The word ‘seyir’ contains the meanings like to travel, to walk, to go and the meaning such as watching something in pleasure. It is like to be in move. Name means mail, book and magazine. The joint or sideness of ‘seyir-name’ is put emphasizing the dialogs arose in this performance during traveling and for the released aura it will built.
It can’t be translated so that original Turkısh title is used.

2005 “Art-Actually”, lSTANBUL, TURKEY (Curators Fatoş Üstek, Michele Thursz)
Bu performans Art-Actually kapsamında gerçekleştirilmiştir.

Kenar Süsü 2004

2008-12-03T05:08:00.000-08:00

Bir miktar video

2008-12-03T05:05:00.000-08:00

Darp // Attack

2008-12-03T04:41:00.001-08:00

‘Darbe’, 2003, Yerleştirme

Yatak odası olarak düzenlenen yerleştirmede, mekan ve nesneler fotoğrafa bakarmış gibi perspektif deformasyona uğramış oranları ile yeniden oluşturulmuştur. Mekan, yatak, yastık, örtü, tümü bu oransal bozulmaya tabi tutulmuştur. Perspektif yatak odası içersinde de kendini gösteren gücü abartılı bir biçimde yansıtmak için kullanılmıştır. Odada yer alan yatak örtüsü , kesilmiş kumaş parçalarından oluşturulmuş darbe yazılarının bir araya gelmesi ile oluşmuştur

“Attack” (Stroke), 2003, installation

Referring to the obvious power struggle inside people’s bedrooms and the attributes of general power systems, this installation includes a bed and a space reproduced using incorrect scales of perspective.
Since perspective is a problem of human perception, the aim of placing the bed in this manner was to show the exaggeration of power.
The bedspread was created by separately cutting out and pasting together repetitions of the word “attack”.

Geç Kaldın // You are late

2008-12-03T04:36:00.001-08:00

2002 “Yaya Sergileri l “, Pedestrian Ehibitions l , Turkey (Curated by Fulya Erdemci)
Bu sergide büyük boyutlarda üretilen saat, açık alanda yer alan bir otopark da sergilenmiştir.